Wanneer heb je toestemming nodig?
Als huurder heb je bijna altijd toestemming nodig voor onderverhuur. Dat is wettelijk bepaald in artikel 7:244 van het Burgerlijk Wetboek: een huurder mag zonder toestemming van de verhuurder het gehuurde niet onderverhuren. Uitzondering: als je een eigen woning bezit en verhuurt, heb je als eigenaar meer vrijheid, maar ook dan kunnen VvE-regels of hypotheekvoorwaarden beperkingen opleggen.
Hoe vraag je toestemming aan?
Doe dit altijd schriftelijk — per brief of e-mail — zodat je bewijs hebt. Vermeld in je verzoek: jouw naam en adres, de periode van onderverhuur, wie de huurder wordt (naam, beroep, reden van tijdelijk huren), de beoogde huurprijs, en de reden waarom jij tijdelijk weg bent (werk in het buitenland, studie, sabbatical). Hoe concreter je verzoek, hoe groter de kans op een positief antwoord.
Wat als de verhuurder weigert?
Een verhuurder mag toestemming weigeren, maar moet daarvoor een redelijke reden opgeven. Weigering zonder reden of op basis van onredelijke gronden kan worden aangevochten bij de Huurcommissie of de rechter. Bijzonder geval: bij sociale huurwoningen hebben corporaties meer beleidsruimte om onderverhuur te beperken.
Wat mag je onderverhuren?
Je mag in principe je volledige woning onderverhuren (bij afwezigheid), of een deel ervan (een kamer meeverhuren terwijl je er zelf ook nog woont). Voor dit laatste gelden vaak iets soepelere regels. Controleer je eigen huurcontract op specifieke clausules over onderverhuur.
Illegale onderverhuur: de risico's
Onderverhuren zonder toestemming is een contractbreuk en kan leiden tot ontbinding van je huurcontract en zelfs ontruiming. Zorg dus altijd voor schriftelijke toestemming. Via onderhuur.com kun je een toestemmingsbrief downloaden die je kunt gebruiken als verzoek aan je verhuurder.